Een kleine omweg

Er gebeuren soms wonderen waarvoor geen gebed nodig is. In Korintiën hoofdstuk 13 staat wat onder ware liefde wordt verstaan. Het kan en mag gewoon niet ophouden. Echte liefde kan zelfs betekenen dat een ontmoeting bij een bakje roomijs fantastisch kan zijn. Alex Patti is het 40 jaargeleden overkomen.  

Een zaterdagochtend, de eerste van juli, waar niemand om straat zich in een lange broek durft te wagen. De 20 graden was benauwend voor Alex. Gelukkig had hij geen afspraak met een vriend en de zomerstop van het tafeltennis betekende geen rit naar het clubgebouw. Wel had hij voldoende geld om uit te gaan, ook zonder zijn vriendengroep. Ze waren allen het land uit en Alex vond het idee als alleenstaande uit te gaan aanlokkelijk. Maar dat was voor de avond.

Hij baalde om de half uur durende wandeling naar het Mercatorplein badend in het zweet af te leggen, echter het koffietentje serveerde de verrukkelijkste cappuccino van de hele stad. Dit mocht hij op een zomerse zaterdag niet overslaan. Daar wilde hij best voor lopen. Op de terugweg zou hij de lijnbus nemen die hem één straat verwijderd van zijn huisje bij de bushalte afzette. Vermoeiend zou het dan niet worden. Wat een geruststellend vooruitzicht.

Naarmate hij dichter bij het centrum kwam begonnen de meeste winkels brandde de plafondverlichting al. Het aanwezige personeel zouden de instructies krijgen voor het leiden van de zaak. Om nieuwe kleding of prut te kopen had hij geen behoefte aan. Bovendien deed het dat liever niet op zaterdag, ongestoord rondneuzen kon beter op een rustige doordeweekse ochtend. Na vijf minuten had hij het koffietentje bereikt. De typische inschuifdeuren waren gesloten evenals de plafondverlichting. Pas bij het observeren door de ruit, zag hij het papiertje met de mededeling: onze eigenaresse is zwanger en naar het ziekenhuis, we zijn een uurtje later open. Wat vreemd dacht hij, van enkele personeelsleden wist hij dat ze al vijf jaar hier werkte, dan wisten ze toch wel zonder de baas hoe alles draaiende gehouden moest worden. Om nu een uurtje verveeld door de winkelstraten te dwalen wilde hij niet. Bovendien was hij uitgeput en snakte naar een flesje Fanta. Aan de ander kant van het centrum was er toch een ijscobar, waar iedereen van vond dat de wachtrijen nooit lang waren? Bovendien hadden ze een bakje roomijs met versiersels, die altijd lekker knarste in zijn gehemelte. Hij keerde behoedzaam om en wist het stadspark te bereiken, na het evenwijdig doorlopen van twee kleine straatjes. Het kortgemaaide gras en kraakhelder slootwater waren mooi in de overheersende zonnestralen. Verderop, waar het stadspark eindigde bij het leeuwenmonument, bevond zich de ijscobar. Het was moeilijk de kleine zaak in te kijken, mede doordat het zonnelicht hem verblindde. Om in een verwarmde ijscobar zijn roomijsje te nuttigen leek hem niets. Maar het viel uiteindelijk wel mee. De plafondairco draaide op volle toeren en de ijsvitrines straalde veel koelte af. Het bakje roomijs smaakte nochtans niet zoals hij had verwacht. Net toen hij bedacht dat de zaak van eigenaar was veranderd, viel hem de jonge vrouw bij het statafeltje in de hoek op. Geduldig likte ze over haar bolletje roomijs, geen aandacht voor Alex die was geraakt door haar tengere gestalte.

Ze had kraaltjes van ogen en haar neus en mond waren erg preuts. Maar het meest in het oog springend waren haar lange haren die bijna de grond raakte. Onvoorstelbaar mooi!

Toen ze haar hoorntje voor de helft had opgegeten, draaide ze zich om en liep de toilet in. Alex werd een tikkeltje zenuwachtig. Zijn interesse naar wat van plan zou zijn, bij terugkomst in de ijscobar steeg met de seconde. Hij durfde haar niet achterna te gaan, binnen een kwartier kon weer terug zijn. De kans dat de vrouw een praatje met hem zou beginnen was mogelijk, misschien dat het aanbieden van een tweede ijsje haar wel zou helpen. Voor deze gedachte bij hem opkwam, liep ze hem zichtbaar tegemoet. 'He zeg, die toiletten mogen weleens beter schoongespoeld worden' haar gezicht op de jonge knaap achter de vitrines gericht. 'Ik zal het doorgeven, mevrouw' zei hij en liep haastig weg. 'Zin in een tweede ijshoorntje?' Ze concentreerde zich op hem, wat hem deed blozen. 'Oh, wat een goede vraag, net nu ik terug wil naar mijn huisje bij het stadspark.' Ze zag zijn portemonnee waarin hij wat kleingeld vond en besloot in te gaan op het aanbod.

Hoe romantisch zou het niet zijn geweest als Alex en Floor elkaar eerder hadden ontmoet in het koffietentje. Het uurtje dat de tent openging had hij anders besteed én met succes. Haar vriendinnen kende het Mercatorplein, evenals de grote cappuccinomokken die je in het koffietentje kon bestellen. Een vervolgafspraakje voor Alex en Floor gelegd.
De basis voor het leven als twee geliefden die na jaren ook hun trouwbelofte nakomen is wonderbaarlijk. De twee stadsmensen waren beiden gesteld op het christelijke geloof. Open je hart en luister al biddend wat God te vertellen heeft. Ze wilden alles uit het leven halen wat na 40 jaar niet gelukt is. De zoektocht waarop je het antwoord wil weten is er gewoonweg niet. Alex heeft sinds kort twee kleinkinderen waar hij trots op is. De relatie met zijn vrouw én God is niet uit zijn geheugen gewist. God heeft hem nou eenmaal een zoektocht toegewezen die niet te voorspellen was. De ware liefde uit de Korintiënbrief.    

Gezinsuitje

Waar ik afgelopen zondag ben geweest kun je het beste omschrijven als gezinsuitje. Moeders portemonnee is voldoende gevuld met geldbiljetten voor in het pretparkparadijs. Het is immers onvermijdelijk om haar kinderen te voorzien van leuke souvenirs in de pretparkwinkel. Evenzo bij de vele tentjes waar het snoepgoed er misschien sneller doorheen gaat dan de weken voor het Sinterklaasfeest.

Als het entreebedrag is voldaan gaat ieder gezinslid zijn eigen gang. Afgezien van de shows waarbij de speciale stunts en moeilijke kunstjes van de artiesten iedereen versteld laten staan. Het einde is nog lang niet in zicht.

De peuters en kleuters vermaken zich onder toeziend oog van moeders aandacht. Iedere verkeerde beweging met het opgroeiend lichaampje moet voorkomen worden. Alleen al het genieten van de liefdevolle snoetjes brengt haar in een vrolijke stemming.  

Het opvoedmodel noemt men dat. Voor de onrustige puber ligt het verschil erin op eigen houtje de attracties te verkennen.

De twintigers en dertigers, daarentegen, zijn al zover buiten moeders oog om een geschikte verkenronde uit te stippelen. Eventueel met hun eigen kinderen, het moet er toch een keer van komen. Ze hebben het maar druk met het gezin.  

De man vreest al dat er maandagochtend de hectiek van de schoolgang weer begint en legt daarom een hand op het rechterbeen van zijn vrouw. Nu nog even niet.  Geen denken aan om zoveel mogelijk attracties uit te proberen, die tijd hebben ze vroeger al ondervonden.

De maandagochtend is voor ieder gezinslid weer hetzelfde.  Al dat gehaast en gejakker voor school en werk is nou eenmaal een levensproces. Uitgezonderd dan het gezinsuitje dat voor voldoende vermaak heeft gezorgd. 

Op welke plaats Joachim en Linda de trouwbelofte zouden afleggen was wel duidelijk.

Zonder familie en vrienden was veel geschikter voor het rustzoekende stel.
Een kasteel was te ouderwets, het stadhuis was te bekend, de kerk was niet weggelegd voor ongelovigen.
Het juiste idee kwam bij het opblazen van de feestballonnen.
De zweefvlucht in de hete luchtballon had alleen één nadeel: de voorbereide picknicken in ijle lucht zou hen misselijk maken. 

De verandering

Niets wees erop dat deze zondagochtend anders was dan de voorgaande. Tamara at met tegenzin het droge beschuit op om daarna aan de verfrissende drinkyoghurt te beginnen. Haar poes Doortje lag half te slapen naast haar op de bank. Zoals gewoonlijk stond de tv aan het op het kanaal van de vorige avond.

De beelden van het jeugdprogramma waren saai en eigenlijk wilde ze doorzappen naar een programma waarvan je wat kon leren. Ze wist dat er soms een kerkdienst werd uitgezonden, waarbij het prachtige interieur met glas-in-lood ramen haar de adem benamen. Ze zapte door en belandde bij het intoetsen van 2 cijfers, per toeval, op een Nederlandse zender.

Toen ze als piepjong meisje voor het eerst op de luchthaven Schiphol landde wist ze al dat dit land erg klein is en iedereen op latere leeftijd apart gaat wonen. Je werd geboren in een gezin en op latere leeftijd ging je met je geliefde samen wonen of koos ervoor om in een woongroep niet te vereenzamen. Maar Tamara was hierop een uitzondering. Je mocht als alleenstaande in een klein huisje wonen, dat haar beter eigenlijk beter beviel. Maar ze wist dat er genoeg alleenstaanden waren die het net als zij ook niet breed hadden. Het baantje bij de plaatselijke crèche verdiende net genoeg om van te leven. 

Doortje verlangde naar haar bakje water, terwijl ze zich uitrekte en gefascineerd naar het tv-beeld bleef kijken. Het decor van een grote balzaal zonder spiegels en met een diaprojector op de achtergrond had ze nog niet eerder gezien. Er waren Bijbelse woorden te lezen, na 30 jaar in Nederland woonde en een cursus inburgering wist ze het zonder problemen te begrijpen. Ze wist daarentegen weinig van het christelijke geloof, alleen de dienst in het dorpskerkje bij het kanaal had ze op haar 8ste jaar nogal saai gevonden. Het ontvangen Bijbeltje dat ze na afloop van de dienst kreeg had ze uiteindelijk zover mogelijk opgeborgen. De tv-dominee links in het beeld sprak langzaam en beheerst, dat ze altijd waardeerde als mensen haar op straat zo aanspraken. Ze vergat prompt de eerste zinnen die hij uitsprak, vanwege het enorme interieur erom heen. De harpspelende muzikant kwam voor 10 seconden in beeld en verdween toen de camera draaide. De preek van de tv-dominee was gericht aan 'alleenstaande' en mensen die 'in de put zaten'. Dat Jezus je hieruit halen, is een feit. Je hoefde de Bijbel maar open te slaan bij Hebreeuwen 4 en je begreep wat hij bedoelde.

'Je moet bereid zijn vol te houden tot het einde nadert' aldus de woorden van Jezus.

Ze dacht weer terug aan haar vroeger Bijbeltje en waarom de tv-dominee het zo interessant vond, dat hij het wilde delen. Jezus uitspraak gold dus in het bijzonder voor haar situatie. Alleenstaand en in het afgezonderd van verre familie en vrienden. Zijn laatste woorden werden afgesloten door de harpmuziek waarop het programma eindigde. Ze bleef voor een minuut nadenkend naar haar poes kijken. Doortje leek haar te smeken om haar water, desnoods haar ochtendhapje erbij. Ze wilde daar nog even mee wachten.

De boekenkast stond tegen het dunne muurtje met onderin 4 lades met rommeltjes én wat kleine boekjes. Na even zoeken vond ze geheel achter in het stoffige Bijbeltje met dunne kantjes. Ze sloeg het harde kaftje om en blies het vele stof ervan af. Na even zoeken vond ze de Hebreeuwenbrief en vervolgens Hoofdstuk 4. Had ze het goed begrepen dat als je maar aandachtig de woorden van Jezus tot je doorliet dringen het goed kwam? Na het lezen begreep ze dat Mozes en David als helden van God werden gezien. Met Jezus lovende woorden, in het laatste gedeelte, voelde ze zich niet meer alleen. Ze hoefde de Bijbel maar door te spitten om Jezus te volgen op zijn reis, dan kwam het goed. Ze besloot de tv-gids door te zoeken naar welke programma's over het geloof gingen. Ze kwam er tenslotte niet uit. Misschien dat ze eens wat meer zenders moest bekijken over het onderwerp.

Haar kijk op de wereld was veranderd. Het Bijbeltje legde ze op haar nachtkastje en het telefoonboekje met nummers van familie en vrienden lag bij de handset. Vanaf nu moesten relaties worden hersteld en zou Jezus een belangrijke plaats innemen in haar verdere leven.