De Gemiste Kerkdienst

Het leerzame boekje over Jezus zijn bestaan haalde ik van de bloemenplank. Het idee om mijn geloofskennis wat te verbreden leek op deze zondagochtend goed. Ongeveer 12 km verderop zaten ze volop te zingen en nog later te prediken zonder mijn aanwezigheid. Ze zouden, vermoedde ik, mij niet gaan missen of afstraffen. Voor dat laatste kerk ik in een vrije gemeente, dus een keer afwezigheid valt daarbuiten.

Het uur tijdsverschil was nog niet op mijn wekkertje naast het bed begonnen, zonder menselijk besef kon dat natuurlijk ook niet gebeuren. Het eeuwenoude wekkertje hoefde ik dus niet meer in te drukken op de metalen knop. Op tv-teletekst had ik het de vorige avond wel gelezen, maar was het daarna ogenschijnlijk weer vergeten. En ik praat te weinig met mijn buurman om het lokale nieuws te vernemen. Ik wilde het liever vergeten, aangezien mijn doorslapen voor de gemiste kerkdienst had gezorgd. 

Wanneer ik volgende zondag één van de oudsten aanspreek over de plaatselijke barbecueavond zal ze het een zorg wezen. De gemeentetaak valt hierbuiten, voor de inschrijflijst voor opgave en het coördineren zijn andere leden beschikbaar. En God mag het vergeten, mocht zich een te klein groepje vormen, waardoor het verschoven moet worden.

Overigens heb ik het niet echt op die zomerse feestavondjes waar het steeds langer licht blijft, een bescheiden kerkconcertje gaat er beter in. Of er over een jaar alsnog een barbecueavond zal zijn, omdat het zo gezellig is kan ik kort zijn; nee. Ik ben van mening dat het samenkomen en beleven in het Huis van God een andere betekenis heeft; één worden. Om God aan te roepen of Jezus te kennen geeft stabiliteit en behoeft geen feestgevoel te wekken. Of God mijn gemiste kerkdienst kan vergeten is het antwoord; ja.

Zonder mijn Jezusboekje heb ik niet een beetje geloofskennis en kan niet om De Bijbel heen. Met een volwaardig gevoel nam ik het boekje mee naar de bank en sloeg het open.

De Joodse Menora

De kandelaar oftewel de Menora komt voor in de Efezenbrief. Dit staat ook symbool voor de bekende Amandelboom die na de barre winter in de vroege lente een groeiproces doormaakt. Het past zich aan de natuur aan, door vrucht te dragen.  

Net als in de natuur bestaat er in het menselijk leven geen kracht zonder het te kennen. Met die kennis gaan we het plan vormgeven om er uiteindelijk over te vertellen. De Heilige Geest vormt zich ook steeds meer, aangezien we ongemerkt op zijn beeld gaan lijken.

Je kunt ook een groeiproces doormaken als je hart op hol slaat. Het harde werken en te weinig tijd vrijmaken voor je privéleven, kan averechts werken. Zo ook bij Bart. Om dan ten einde raad de huisarts te bezoeken was een logische stap. Een medisch deskundige heeft vast wel een oplossing paraat. Na het bezoek had hij een tevreden oplossing op zak: er was niets mis met zijn gesteldheid. Tot zijn vader een maand later overleed. Om niet nog eens de diepte in te vallen, bezocht hij nogmaals zijn huisarts. Ditmaal moest hij accepteren dat het rouwproces belangrijker was dan zijn voltijdse baan. Het advies van zijn huisarts leek onderhand wel op een psychiatrische behandeling.

Een kaarslicht van de Menora kan symbool staan voor een moment van echte stilte. We willen dan de Heilige Geest ontmoeten. De 7-vormige kandelaar heeft zijn doel bewezen!

De knuffelende voorganger

Ze was nog jong, een pubermeisje van 16 jaar. Sylvia was beïnvloedbaar door haar omgeving en op zoek naar haar identiteit. De hunkering naar de liefdevolle Vader had ze al vanaf haar 10de jaar ervaren. Zo geweldig intens, dat het de wekelijkse kerkgang deed opborrelen en zelfs tijdens schooltijd in haar gedachten bleef hangen. In de Romeinenbrief had ze de passage gelezen dat de liefde van de Vader altijd geaccepteerd wordt, mochten we erin onze frustraties niet uitkomen. Op aanraden van haar ouders, die dat natuurlijk ook wisten, werd ze op een conferentie gewezen waarop ze de kijk op de Vader kon veranderen. Ze moest immers worden verzoend met dat wat in haar leven ontbrak. Hoopvol bezocht ze het evenement met een paar vriendinnen, ook nieuwsgierig welke medechristenen ze zou tegenkomen. Toch bracht het haar niet wat ze zo graag voltrokken zag. De knuffel waarmee je liefdevol omarmt was er helaas niet gekomen. Wel de beleving van de velen sprekers en prachtige christelijke zangers die veelal Engelstalig zongen.

Thuisgekomen vertelde ze het slechte nieuws aan haar ouders. Om de conferencieweek zo snel mogelijk te vergeten zou de zondagse kerkdiensten weer bezoeken en luisteren naar de dominees. De eerstvolgende zondagochtend zou haar echter altijd bijblijven. Na afloop, tijdens het koffie/thee moment, vroeg de voorganger naar welk woord ze zo graag wilde horen van God. Dan zou hij ervoor zorgen dat het aan haar werd doorgegeven. Ze sprak haar geliefde woord uit, waarop het wonder geschiedde. De liefdevolle knuffel van de voorganger voelde alsof ze voor de eerste maal een warm bad instapte. Verblijd voor de verrassing en het antwoord van God, want ze had immers haar woord gezegd, gaf ze de man een stevige omhelzing terug.

Dit proces van Gods verandering laat haar sindsdien iedere zondagochtend opgewekt naar de predikanten luisteren en uit volle borst meezingen met de liederen. De kwaadheid van God, dat in het Johannes-evangelie staat, is bij haar verdreven. De dief is er om te stelen en slachten wat God gewoon niet van haar verlangt.

Hierdoor kan Sylvia, inmiddels 42 jaar, een rijtje opsommen welke concepten van de Hemelse Vader onjuist zijn. Een daarvan is de boze rechter gevolgd door de religieuze Vader. Oordelen over kwaadheid, zoals in Romeinen 8 staat te lezen is onmogelijk, zolang we zijn liefde maar aanvaarden kan er niets misgaan. Als kerkelijk Vader is hij ook niet op zijn plaats, want God houdt niet meer van jou, als jij hem groter voorstelt dan er wordt gezegd in de kerk.

Om deze bijzondere ervaring te onderstrepen luistert ze vaak naar 'A Slave tot Fear' via YouTube, dat haar eraan herinnert om in een positieve stroming van het geloof te komen. Sinds haar 16de jaar is het geloof niet bepaald door Westerse maatstaven, waar ze dagelijks mee in aanraking komt, maar de weg volgt van de verzoening voor haar naasten. Dus liever vriendelijk woord tegen een vreemde dan hem nonchalant voorbij te lopen. Zo houdt ze dit dus al jaren vol.

Aan welke christelijke waarden hecht jij veel belang?

Van Vluchteling naar Gemeenteleider

Wanneer we de Bijbel lezen, komen we veel Bijbelse leiders tegen die tevens vluchtelingen zijn.
Jezus sprak in Lucas 4 vers 18 het volk al in de synagoge toe om de moed vooral niet te laten zakken.

In deze tijd is alleen toespreken niet voldoende meer. Wanneer je als vluchteling in een mogelijk veilig land aankomt, wordt je algauw als asielzoeker beschouwd. Als kerkgemeenschap zullen we hen onze cultuur moeten doorgeven zodat ze kennis maken met het christelijke geloof. Wanneer het verleden verbroken moet worden is het fijn te weten wat christenzijn zoal in houdt. Dat betekent ook dat christenen zelf moeten uitzoeken wat daarvoor nodig is. Niet door ze in een apart groepje te zetten, maar ze als eenheid in de kerkgemeenschap op te nemen. Hieronder volgen twee voorbeelden wat een ander cultuur voor een vluchteling betekent: 

Een zwangere vrouw heeft in haar thuisland Afghanistan besloten om haar kindje ter wereld te brengen. Ze is nog geen weduwe, wat haar maar wat goed uitkomt. In Afghanistan is namelijk het heel normaal om als weduwe overgeleverd te zijn aan je familie. Dan breekt er oorlog uit en is de enige juiste oplossing om te vluchten en in een veilig land te bevallen. Uiteindelijk is ze bijtijds in een Nederlands ziekenhuis en staat niets haar in de weg om een gezond kindje te baren. Het tegendeel is helaas waar; na het losknippen van de navelstreng blijkt het een dood en levenloos baby'tje te zijn. Nog erger is dat ze als vluchteling pas na 17 jaar wonen in Nederland haar verblijfstatus krijgt toegewezen. De reden; een rechtszaak door haar aangespannen vanwege een strafbaar feit waar men niet uitkwam.

In een klein Afghaans dorpje in de woestijn woonde een jonge kerel, Eddie genaamd. Op een avond legt hij voor het slapengaan in zijn kleine hutje een boek op de kastplank. Na een goede nachtrust wordt hij wakker en ontdekt dat hetzelfde boek op de vloer ligt. Tevens zit er een katoenen zakje om het boek heen. Hij staat voor een raadsel. Eddie gaat het hele dorp af om te vragen wie zijn hut is binnengedrongen. Maar geen enkele dorpsbewoner kan het hem vertellen.

Wel weet Eddie 2 zaken: het gaat om de Bijbel die door alle christenen wordt gelezen, en dat alle dorpsbewoners moslims zijn. Het feit dat hem de schuld van het verplaatste boek wordt verweten, lijkt door iedereen te worden bevestigd. Daarom vlucht Eddie naar Nederland en komt hier in aanraking met de christelijke kerk. Omdat hij wordt opgenomen in de kerkgemeenschap beseft hij op een dag dat God met zijn koninkrijk een groot verschil kan maken. Hij wil er niet alleen in geloven, maar het vooral verkondigen aan de mensen in zijn thuisland. Daarom besluit hij terug te keren naar zijn dorpje in de woestijn om het christelijke geloof te prediken. God heeft hem zijn koninkrijk gegeven, want inmiddels heeft hij een eigen gemeente en is leider van ongeveer 2500 discipelen.

Waarvoor ben jij weleens op de vlucht geslagen?